Φθινόπωρο, πριν από 71 χρόνια...

Στη χώρα που ζω, υπάρχω μέσα σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στο πιο ξεφτιλισμένο της σημείο όλων των εποχών, μετά από τριάντα χρόνια καλοπέρασης στην ειρήνη μιας βρωμερής "μεταπολίτευσης". Αυτός ο λαουτζίκος και οι πολιτικοί του είναι πλέον ο περίγελως της υφηλίου.

Κάποτε όμως δεν ήμασταν έτσι.

Σαν σήμερα, τότε, μετά από σκληρούς αγώνες στο ορεινό τοπίο της Ηπείρου, ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωνε την Κορυτσά. Μιλάμε για την τελευταία γενιά Ελλήνων που είχε το ηθικό δικαίωμα, βάσει των πράξεών της,  να ονομάζεται έτσι. Οι σημερινοί κάτοικοι του βαλκανικού κράτους που ζούμε ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ.
Οι εξαιρέσεις ελάχιστες και θα τις βρούμε κάπου στην επαρχία ίσως, σε κάποιες μονάδες γύρω μας και στον Στρατό -αλλά ειδικά στην Πολεμική Αεροπορία.

Υποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης

Και επειδή πριν λίγες μέρες η Αεροπορία μας γιόρταζε, μέσα σε όλα τα άλλα ήταν και μια ευκαιρία να θυμηθούμε και ένα περιστατικό που συνέβη το Φθινόπωρο του '40.

Το πιο διάσημο από αυτά ήταν το κατόρθωμα του Μαρίνου Μητραλέξη. Ο Μεσσήνιος ανθυποσμηναγός υπηρετούσε στη Μοίρα Διώξεως που είχε αποστολή την αεροπορική κάλυψη της Θεσσαλονίκης και ήταν σε ένα από αεροσκάφη που απογειώθηκαν για να αναχαιτίσουν τα ιταλικά βομβαρδιστικά που, με τη συνοδεία καταδιωκτικών, θα βομβάρδιζαν την πόλη.

Κατά τη διάρκεια των σκληρών αερομαχιών ο Μητραλέξης εξάντλησε τα πυρομαχικά του. Κι όμως θα συνέχιζε να μάχεται... Το πλήρωμα ενός από τα ιταλικά βομβαρδιστικά είδε με τρόμο τον Έλληνα πιλότο να πλησιάζει στο πίσω μέρος του αεροσκάφους τους και να καταστρέφει το ουραίο τους με την έλικά του! Το βομβαρδιστικό κατερρίφθη.

Σαν να μην έφτανε αυτο, οι Ιταλοί (στο έδαφος πλέον, ζαλισμένοι και προσπαθώντας να συνέλθουν) βλέπουν τον Μητραλέξη να έχει προσγειωθεί και αυτός με προτεταμένο το πιστόλι του... Λίγο αργότερα τους συνόδευε αιχμάλωτους στο κτίριο της Στρατιωτικής Διοίκησης Θεσσαλονίκης. Περισσότερες λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα της Πολεμικής Αεροπορίας  http://www.haf.gr/el/articles/pzl/

Η στιγμή του εμβολισμού. [Αναπαράσταση-Πολεμικό Μουσείο]

Καθήκον. Θάρρος. Αποφασιστικότητα. Αποτέλεσμα.
Και ο θαυμασμός όλης της Ευρώπης για αυτήν τη γενιά Ελλήνων.

Που είναι η Φαίη Μάτσου?

Η δεκαετία του ’90 μπήκε με τη φόρα που της έδιναν τα 80s. Πολλή και καλή μουσική σε όλα τα είδη. Η κατάρα του σκυλάδικου δεν είχε πέσει ακόμα πάνω μας, οι Τρύπες ήταν μια underground μπάντα της Θεσσαλονίκης, οι Πυξ Λαξ ταλαιπωριόντουσαν στο Μενίδι και οι Nirvana γρατζουνάγανε σε κάποιο κωλοστούντιο του Seattle. Το κοινό στοιχείο όλων των πιο πάνω ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ. Όμως όλοι αυτοί  δεν ήταν ακόμα mainstream... Οπότε στα ραδιόφωνα, στα κανάλια, στα μπαρ και στα πάρτι (όπου και να πήγαινες) άκουγες σχετικά καλή μουσική.

 Πάντως για το μέσο Μεταλλά ήταν θέμα ταμπού να ακούσει κάτι με ελληνικό στίχο (εκτός από τους Εξόριστους βεβαίως). Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν πολλά χιτάκια που ακουγόταν αρκετά ευχάριστα στο ράδιο και που φυσικά σήμερα  φαντάζουν ως αριστουργήματα.

Οι Ριφιφί είχαν γράψει μερικά από αυτά. Οι μυημένοι θυμούνται ότι στον πρώτο δίσκο ήταν και ο Τάκης Τσαμουρόπουλος, ο μετέπειτα κιθαρίστας των ανυπέρβλητων Spitfire. Και τραγουδιστής τους ο Πάνος Κονδυλός που είχε κάνει τα φωνητικά στο πρώτο demo των Raw Silk…

Χρήστος Κωστής

Παίζει η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή. Λίγο με νοιάζει. Για την ακρίβεια σχεδόν χέστηκα…

Άγνωστες φάτσες, άγνωστες εθνικότητες, δυσπρόφερτα ονόματα.  Κάποιοι μισθοφόροι φοράνε φανέλες που έχουν στο στήθος το πιο ιερό σύμβολο ελληνικής ομάδας. Ξεφτίλα και βλασφήμια. Δεν ασχολούμαι και κοιτάω αλλού.

Σήμερα όμως είδα ότι η ΑΕΚ παίζει με την Στουρμ Γκρατς.

Πώς να μη μελαγχολήσεις? Μια τέτοια νύχτα, προς τα τέλη Οκτώβρη του ’97 τερματίστηκε η καριέρα του Χρήστου Κωστή. Από τα πιο σπάνια ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου και δυστυχώς ένας από τους πιο άτυχους παίκτες…

Ήταν εκείνη τη βραδιά που ο Κωστής, κυνηγώντας με αυτοθυσία μια μπαλιά που φαινόταν χαμένη, έπεσε πάνω στον θηριώδη Πολωνό τερματοφύλακα Σίντορτσουκ, ο οποίος του τσάκισε το πόδι…

     - Ο Χρηστάρας ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στον Ηρακλή όπου έκανε μερικά καταπληκτικά παιχνίδια και μας είχε χαζέψει όλους. Το 1994, ενώ κάνει ενέργειες να τον αποκτήσει ο Ολυμπιακός, ο 18χρονος τότε Χρήστος Κωστής διαλέγει την ΑΕΚ και ο τότε πρόεδρός της  Δ. Μελισσανίδης τον φέρνει πανηγυρικά στη Φιλαδέλφεια.

 Θυμάστε? Τον λατρέψαμε αμέσως. Ξέρετε γιατί? 

1^ον γιατί έβαζε την κιτρινόμαυρη φανέλα και έβγαινε στο γήπεδο με απίστευτη ενέργεια να ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ !!! Για την ΑΕΚ! Και 2^ον γιατί απολαμβάναμε θέαμα! Ναι ρε! Βλέπαμε μπάλα! Σας θυμίζει κάτι αυτό? Σήμερα? 

Για τους τελευταίους άσχετους που δεν καταλαβαίνουν τι λέω, ορίστε και στα Γερμανικά εδώ από το Sport 10…

Α, ρε Χρηστάρα.

Ο «Έλληνας Κρόιφ» έπαιξε κάποια χρόνια απίστευτης μπάλας και μόνο στην Ευρώπη θα μπορούσα να βρω παικταρά τέτοιας κλάσης και επιπέδου. Μαζί με τον Ντέμη έκανε ένα από τα καλύτερα επιθετικά δίδυμα που έχουν παίξει ποτέ στην Ελλάδα. (Σκέφτείτε. Πόσα δίδυμα Ελλήνων επιθετικών τέτοιας ποιότητας μπορείτε να σκεφτείτε στο ποδόσφαιρό μας? Τρία? Τέσσερα?)

Φαινόταν ότι τα ματάκια μας θα βλέπαν ομορφιές μέσα στο γήπεδο για αρκετά χρόνια ακόμα. Ήρθε όμως αυτή η βραδιά με την Στουρμ Γκρατς και το κάταγμα κνήμης και περόνης, για να μελαγχολούμε από τότε όταν ακούμε αυτή την ομάδα. 

Τον ξαναείδαμε κάπου στο 2000, ώσπου το Δεκέμβρη του 2002 τραυματίστηκε στο ίδιο σημείο… Κάπου εκεί τέλειωσε ουσιαστικά και η καριέρα του. Όμως την ιστορία του την έγραψε! Και όλοι εμείς που τον είδαμε να παίζει μπάλα μαζί με όλα τα αστέρια των δεκαετιών του ’80 και του ’90 ξέρουμε τι θα πει η λέξη «παικταράς»!

ΚΩΣΤΗ. ΨΥΧΑΡΑ. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΕΚΑΡΑ!

Πέθανε ο τραγουδιστής των Warrant.

Σούπερ τίτλος, ε?

Warrant

Μπράβο Jani… Έχεις κάνει πολλές μαλακίες αλλά με αυτή την τελευταία τα’σπασες όλα. Μπράβο. Ωραίος.  

1990

Οι Hard Rock μπάντες ρε παπάρα δεν είναι πλέον εκατοντάδες όπως ήταν στα τέλη 80-αρχές 90. Ο μέσος ποζεράς δεν αντέχει και πολλές απώλειες τη σήμερον ημέρα, γιατί πως θα έχει το summer feeling όταν οι ήρωές του, που θα έπρεπε να το κρατάνε ‘hot’, πάνε και λιώνουν στα ξύδια στην πρέζα και δεν ξέρω τι άλλο.

Jani Lane

Αντί να πιάσεις το μικρόφωνο και και να μας δώσεις μια κλωτσιά στον κώλο από σκηνής, σε ήπιε το Jack Daniels. Τελικά εσύ έπρεπε πρώτα να τη φάς την κλωτσιά.

Άντε ρε. Τα πήρα τώρα. Πατάω play και χώνω ένταση :

Ε, όχι!

Το συγκλονιστικό πρωτοσέλιδο της «Αυριανής» στις 10 Αυγ. 2011

Unglaublich!

Leave your myth in Greece

Ρεεε... Ρε θα μας τρελάνετε?
Ήρθαν οι άνθρωποι για διακοπές και τους περνάτε από καψόνια?

Και καλά οι ιδιοκτήτες Ταξί. Business as usual.

Το υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως (ή πως διάολο το έχουν βαφτίσει τώρα) γιατί ξύνονται? Αστυνομία και λοιπές κατασταλτικές δυνάμεις που ορμάνε σε θείτσες και πιτσιρικάδες στο Σύνταγμα, εδώ τους κρατάει από το λουρί ο κ. Παπουτσής.

Εντάξει, λίγο επαγγελματισμό δεν έχετε να βρείτε κάποιες λύσεις. Λίγο φιλότιμο δεν έχετε ώστε να αυτοσχεδιάσετε και να απαλύνετε την ταλαιπωρία τόσων χιλιάδων τουριστών που ήρθαν στον τόπο μας?

Πύκνωση δρομολογίων, χάραξη τριών-τεσσάρων έκτακτων γραμμών, μίσθωση πούλμαν κλπ κλπ. Έκανα μία παύση 10 δευτερολέπτων και μου ήρθαν ιδέες. Εσείς δεν μπορείτε να ξύσετε λίγο την κούτρα σας εκεί μέσα στις γραφειάρες σας? Εκτός και αν δε σας απασχολεί το γεγονός ότι οικογένειες με παιδάκια τον πίνουν κανονικά σε λιμάνια κι αεροδρόμια.

Πολιτικάντηδες... Μόνο λόγια.